Stress Counselor Petra van der Kaa

Vier jaar geleden kreeg ik een burn out als gevolg van mijn aangeboren slechthorendheid. Ik was echt doodziek, maar mijn werkgever vond het allemaal aanstellerij. Zoiets kon niet door mijn oren komen, volgens hem zat het ertussen. Mijn baan daar kon ik dus wel vergeten, dat was van begin af aan al duidelijk. Ik moest dus op zoek naar iets anders. 

Gelukkig dacht mijn vorige werkgever totaal anders over mijn gehoorverlies. Ik had daar een dove collega en omdat ze daar heel tevreden over waren werd ik ook aangenomen. Sinds ik daar weg was, was mijn werkgever voor zichzelf begonnen als tandprotheticus en was het tandtechnisch laboratorium waar ik gewerkt had door iemand anders overgenomen. Omdat mijn dove collega en ik zijn beste werknemers ooit waren, we konden ons namelijk heel goed concentreren, heeft hij via FAMA een personeelslid aangenomen. Door zijn ervaring met ons durfde hij dat wel aan. Hij was zo tevreden over de begeleiding dat hij mij adviseerde om ook contact op te nemen met FAMA.

Begeleiding FAMA
Dat heb ik gedaan, mijn werkgever gaf toestemming en FAMA ging me begeleiden tijdens de reintegratie. Ik was echter zo ziek dat ik niet in staat was om te werken. Na ongeveer anderhalf jaar ziektewet ging ik arbeidstherapeutisch werken om weer de deur uit te zijn. Ik wilde niet meer tussen 4 muren zoals in de tandtechniek, maar onder de mensen zijn daarom solliciteerde ik bij 2 winkels. Mocht bij allebei komen, dus ik kon kiezen. Het werd een speelgoedwinkel. Ik had namelijk werk voor mijn verjaardag gevraagd en die dag had ik 's ochtends om 9 uur een gesprek in de winkel met mijn begeleider van FAMA en ik was aangenomen. Mijn verjaardag kon dus niet beter beginnen! Daarna moest ik haasten om om tijd bij het UWV te zijn voor mijn WIA-keuring. De arts kwam tot de conclusie dat ik best kon werken. Op dat moment kreeg ik het daar nog benauwd van, maar ik was toch vooral blij dat ik niet afgeschreven was. Na afloop van het gesprek bedankte ze me ook voor de informatie die ik had gegeven over mijn slechthorendheid, want ze had er veel van geleerd. Dat vond ik wel een compliment, dacht bij mezelf; als ik dan toch weer kan gaan werken wordt het tijd dat ik hier geld voor ga vragen.

Voor mezelf beginnen
Zo gezegd, zo gedaan. Ik wilde van het etiketje slechthorend af en besloot in overleg met mijn werkcoach bij het UWV dat ik een ander reintegratiebedrijf ging zoeken. Een bedrijf dat startende ondernemers kon begeleiden. Dat was namelijk wat ik wilde; voor mezelf beginnen, zodat ik mijn gang kon gaan en mijn eigen werktijden kon plannen. Mijn slechthorendheid kostte namelijk niet alleen teveel energie, maar zorgde er ook voor dat ik al mijn hele leven zwaar werd onderschat. Daardoor raakte ik afgestompt op mijn werk, het was ver onder mijn niveau. Ik heb voldoende uitdagingen nodig om te kunnen functioneren. Ik besloot daarom dat ik weer ging studeren ondanks dat ik dat zelf moest betalen.

Lichaam in balans
Op mijn volgende verjaardag gaf ik mijzelf mijn eigen bedrijf cadeau. Een praktijk voor non-verbale stresscounseling. Door mijn slechthorendheid ben ik goed in het aflezen van lichaamstaal. Ik leer mensen hoe ze met zichzelf kunnen communiceren. Ik heb mezelf de afgelopen jaren gespecialiseerd in stress bij gehoorverlies. Onlangs gaf ik een zelfontwikkelde cursus over stress bij gehoorverlies voor de NVVS. De deelnemers waren heel tevreden.
In de cursus leerden ze hoe ze hun lichaam in balans kunnen houden en waarom dat zo moeilijk is als je een auditieve beperking hebt. Dat kan ik mensen letterlijk laten voelen.

Goed in mijn oren geknoopt
Ik kwam dus in contact met Werkpad door een tip van iemand die daar heel enthousiast over was en dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik nu in mijn werk zelf informatie over Werkpad aanreik en mensen doorverwijs. Ik heb echter wel veel obstakels moeten overwinnen om dit voor elkaar te krijgen en daar heeft Werkpad me ook mee geholpen. Tijdens ziekte van mijn begeleider heb ik 1 keer een gesprek gehad met iemand anders. Ik weet niet meer precies waar het over ging, maar ze zei tegen me; Waarom zou je het niet doen, wat is het ergste wat er kan gebeuren als het niet lukt? Dat heb ik goed in mijn oren geknoopt. Steeds als ik iets moeilijk vond dacht ik daaraan en durfde ik toch die stap te zetten.